Nefes Nefese

Elazığ maçı, umutlu olduğum karşılaşmalardan biriydi. Sebebi hem ilk yarıda deplasmanda yaşadığımız farklı mağlubiyet hem de Adana mağlubiyetinin rafa kaldırılması anlamındaydı.

Rakip Elazığ ise bir nevi play-off’u garanti altına almış, fakat “ne olur ne olmaz, 1 puan alayım” düşüncesinde sahaya çıkmış gibiydi. Biz istekli ve baskı kurmaya çalışırken, onlar bizi ikinci bölgede karşılayıp kaybettiğimiz toplardan medet umuyordu. Zaman zaman bunda başarılı da oldular.

Ama hakkını yemeyelim; bireysel anlamda bu ligin üstünde bir kadroya sahipler ve en ufak bir hatada cezayı hemen kesiyorlar. Biz yüklenirken kaptırdığımız bir topta, penaltı ile soyunma odasına geride girdik.

İkinci yarıda daha ekstra işler yapmamız gerektiğinin farkındaydık ve bu bilinçle mücadele ettik. Fakat yediğimiz ikinci gol ile gardımız düştü. Bireysel hataların ön plana çıktığı pozisyonların ardından maç bitti bitecek derken, önce Yusuf sonra Taner ile beraberliği sağlayarak Elazığ’ın galibiyet sevincini kursağında bırakmış olduk.

Bu 1 puan açıkçası bizim pek işimize yaramayacak, fakat geri dönüş hikayesi anlamında değerli oldu. Sahada kesinlikle İsmail Güldüren’den sonra geri geri giden bir takım izledik. Bazı oyuncuların performansı inanılmaz düşmüş ve bu bizi fazlasıyla şaşırttı. Sebebi aslında açık ama bu saatten sonra bunları tartışmanın ne faydası ne de yararı olur.

Sanki bazı oyuncuların kafasında lig bitmiş gibi bir hava var; bu da ayrı bir mesele. Sonuç olarak belki play-off ile taçlanacak olan bu rüya, maalesef saçma sapan ego ve kararlarla bitmiş oldu. Her ne kadar ligde 3 maç kalmış olsa da artık planlamaya önümüzdeki sezon için başlanmalı diye düşünüyorum.

Hafta sonu deplasmanda oynayacağımız Ankaragücü maçında ise önceki haftalarda oynadığımız resital benzeri futbolla galip gelip, dosta düşmana nasıl bir takım olduğumuzu gösterelim.